شعری از حسین اسرافیلی　

به دنبال تو میگردم

به دنبال تو می گردم نمی یابم نشانت را
بگو باید کجا جویم مدار کهکشانت را

تمام جاده را رفتم غباری از سواری نیست
بیابان تا بیابان جسته ام رد نشانت را

نگاهم مثل طفلان زیر باران خیره شد بر ابر
ببیند تا مگر در آسمان رنگین کمانت را

کهن شد انتظار اما به شوقی تازه, بال افشان
تمام جسم و جان لب شد که بوسد آستانت را

کرامت گر کنی این قطره ناچیز را شاید
که چون ابری بگردم کوچه های آسمانت را

الا ای آخرین طوفان! بپیچ از شرق آدینه
که دریا بوسه بنشاند لب آتش نشانت را

 

زینب(س) سپر ولایت

 

وقتی که یادگار حسین (ع) چونان آفتاب، سیاهی را به رسوایی کشانید، بی تابی جهل فزونی یافت وخشم باریدن گرفت. زینب(س) همچون اقیانوس خروشید،لهیب خشم زینب(س)، نفس های سر کش را در سینه ها فرو نشانید

اثر :استاد علی بحرینی